[Fic] Gintama : Snow Dream [yaoi]

posted on 21 Feb 2010 15:14 by teamzero in Fic-Gintama

Fiction Gintama

 

Title : Snow Dream

 

Genre(s) : yaoi

 

Rate : Nc18+  ละมั้ง? ที่จริง...ตามใจเซ็กเตอร์นั่นแหละ.../โดนถีบติดฝา

 

Summary : Gintoki x Higikata

 

 

ไม่รู้ไรดลใจให้มานั่งแต่งฟิค....มั่วซั่วเช่นนี้นะ... แต่งค้างไว้ไม่ได้เอามาลง...อืม...เอาของเก่ามาลงทั้งๆที่มันผ่านมาแล้วน่อ...ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามนำไปโพสที่อื่นนะค่ะ ไม่งั้นเอาบาซูก้าไล่สอยด้วย! อย่าหาว่าน้องหมาไม่เตือนนะฮร๊า

 

*ฟิคเรื่องนี้ผู้แต่งแค่หยิบยืมรายนามตัวละครมาจากเรื่องกินทามะ ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหรือเกี่ยวข้องกับบุคคลหรือสถานที่ใดๆทั้งสิ้นค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

ในค่ำคืนของวันที่ 25 ธันวาที่หนาวเย็น ค่ำคืนนี้เป็นวันแห่งเทศกาลขอบคุณพระเจ้า ภายใต้แสงจันทร์แห่งเมืองเอโดะเวลานี้สายทางเดินขณะนี้เต็มไปด้วยผู้คนที่เดินออกมาเที่ยวฉลองในค่ำคืนคริสต์มาสอย่างครึกครื้น วันนี้เป็นวันแห่งความสุขในทางกลุ่มรับจ้างสารพัดก็เช่นกัน ยัยหมวยแรงช้างแห่งเผ่ายาโตะ กับเจ้าแว่นหน้า และเจ้าหมาเทพตัวบะเฮิ่มอีกหนึ่งดินไปตามทางอย่างพลิดเพลินไปพร้อมกับบรรดาผู้คน และการออกร้านตามทาง ส่วนเจ้าของผมสีเงินนะเหรอก็เดินอมยิ้มมองลูกจ้างของตัวเองอย่างมีความสุขเช่นกัน

 

“คุณกินครับ คนเยอะมากผิดคาดเลยนะครับเนี้ย” เจ้าแว่นหน้าจืดที่คอยแต่ตบมุกตลอดฉากหันไปพูดกับเจ้าของหัวสีเงินหยักศกธรรมชาติ

“แหม่ๆ มันก็เป็นธร...นะ...นี่มัน” จู่ๆกินโทกิก็หยุดชะงักก่อนจะโพล่งออกมาเต็มคำเฉลยให้ชินปาจิ

“กลิ่นน้ำตาลสายไหม!”

“มันจะไปมีได้ไงเพ่! ไม่ใช่เทศกาลปีใหม่นะเฮ้ย!”

“อ้าวก็นี่ไง” ว่าแล้วกินโทกิก็ชี้ไปที่น้ำตาลสายไหมสีชมพูที่อยู่ในมือซ้าย ทำเอาชินปาจิถึงกับกุมขมับ

“อาชินปาจิเอาแอ๊ปเปิ้งเคลือบน้ำตางไหมน่อ” ชินปาจิหันขวับไปมองที่มือของคางุระที่ถือแอ๊ปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลในมือจำนวน 5 อันในมือ ส่วนซาดะฮุรุหมาเทพตัวยักษ์ที่ปกติจะอยู่กับยัยหมวยแรงช้างหันไปงับหัวคุณกินที่ตอนนี้เลือดไหนออกจากหัวสีเงินๆตอนนี้จะถูกย้อมเป็นสีแดงอยู่ร่อมร่อ

“เจ้ยยย คางุระจ๊างง! บอกซาดะฮารุให้เลิกงับ(กิน)หัวคุณกินได้แล้ววว” คางุระที่กำลังกินแอ๊ปเปิ้ลเคลือบน้ำตาล(ที่ไม่รู้ซื้อมาจากที่ไหน)อย่างอร่อยจำต้องละและหันไปทางหมาเทพ

“ซาดะฮารู๊ว ปล่อยอากินจังได้แล้วน่อ” ถึงคางุระจะบอกให้ซาดะฮารุปล่อยจากหัวเงินที่ตอนนี้ถูกย้อมเป็นสีแดงไปแล้วแต่ปฏิกิริยาของซาดะฮารุยังคงงับอยู่เหมือนเดิม คางุระจึงจัดการง้างปากซาดะฮารุให้ปล่อยหัวคุณกิน

“อูย....สมองไหลออกมาเปล่าวะเนี้ย รู้มั๊ยว่าชั้นเห็นแก่แกเป็นหมาประจำร้านชั้นหรอกนา” คุณกินลูบหัวตัวเองที่เป็นสีแดงไปแล้วอย่างหัวเสียแต่ก็ไม่หันไปว่าซาดะฮารุแม้แต่น้อยทำเอาคางุระ ชินปาจิ แม้แต่ซาดะฮารุก็ยังต้องผงะถอยหลังไปสองก้าว

“เฮ้ๆ พวกแกเป็นอะไรกัน” คุณกินหันไปมองเหล่าลูกน้องร้านรับจ้างสารพัดที่ถอยห่างจากเขาไปสองก้าวอย่างไม่เข้าใจ

“อาซาตานมาให้พรในวังคิกมากหรือไงน่อ...” คางุระกระซิบบอกชินปาจิด้วยในหน้าที่ซีดยิ่งกว่าปกติ

“ซานต้าต่างหากละครับคางุระจัง แล้ววันคิดมากนี่มันมีซะที่ไหนละครับ”

“เอาเถอะน่อ อั๊วอยากรู้”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน หรือว่าเพราะซาดะฮารุงับหัวคุณกิน” คางุระและชินปาจิหันไปมองหมาเทพตัวไม่เล็กก่อนหันไปมองคุณกินที่หายใจเป็นไอสีขาวเพราะอากาศหนาวในคืนคริสต์มาส

“คุณกินเขาคิดอะไรอยู่กันแน่นะ...”

 

++++++++

 

ในคฤหาสน์ หลังใหญ่ของชาวสรรค์แห่งหนึ่ง ภายในมีการตกแต่งอย่างสวยงามให้เข้ากับเทศกาลคริสต์มาสอีฟ ภายในงานแขกผู้รับเชิญส่วนใหญ่จะเป็นคนใหญ่คนโตในเอโดะแล้วที่แน่นอนรัฐบาลบาฟุคุก็ถูกเชิญให้มาร่วมงานนี้ด้วยเช่นกัน

มุมจุดอับภายในคฤหาสน์เหล่าหน่วยกองกำลังติดอาวุธชินเซ็นกุมิยืนดื่มด่ำกับความสนุกในงานกันถ้วนหน้า ยกเว้นท่านรองปีศาจฮิจิคาตะ โทชิโร่ที่ยืนด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า “ตูอยากออกไปจากที่นี่!” ถ้าป๋าไม่บังคับให้หน่วยชินเซ็นกุมิให้มาละก็ไม่มีทางย่างเท้าเข้ามาที่นี่หรอกเฟ้ย! ฮิจิคาตะคิดในใจอย่างอารมณ์เสียซึ่งมันเริ่มส่งผลต่อทุกคนในหน่วยที่อยู่ใกล้ๆฮิจิคาตะ ทุกคนเริ่มกระเถิบออกห่างด้วยว่าถ้าพี่แกระเบิดออกมาคนใกล้ๆโดนลูกหลงอย่างแน่นอน

“คุณฮิจิคาตะ ดื่มนี่สิครับ” โอคิตะเจ้าหน้าละอ่อนสายพันธุ์ S แห่งหน่วยยื่นแก้วในมือมาให้ฮิจิคาตะที่บนขมับมีเส้นเลือดเต้นตุบๆอยู่ ฮิจิคาจะปรายตามองน้ำในแก้วที่อยู่ในมือโอคิตะ สีของน้ำเป็นสีแดงเหมือนสีของไวน์แดง ฮิจิคาตะจ้องมองซักครู่ก่อนจะยื่นมือออกมาจับแก้ว

“ขอบใจโชโกะ” ฮิจิคาตะพูดขอบใจโอคิตะ! มันเป็นเรื่องที่อเมซิ่งอินไทยแลนด์อย่างมาก!! ทุกคนที่อยู่ใกล้ๆฮิจิคาตะแม้แต่โชโกะก็ทำหน้าอึ้งไปกับเขาด้วย ฮิจิคาตะยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปากแล้วเอามาถือโดยที่ไม่ดื่มน้ำสีแดงสดลงไปก่อนจะหันหาใครบางคน

“เฮ้ไอ้คุณยามาซากิมานี่ดิ๊” จู่ๆฮิจิคาตะก็เรียกปริ๊นออฟแบตมินตันไม่ใช่สิ สายลับที่คอยแต่โดดงาน(ไปตีแบต)มาอยู่ตรงหน้าก่อนจะยื่นแก้วในมือให้

“เอ๋...ท่านรองเอามาให้ผมทำไมครับเนี้ย” ยามาซากิทำหน้างงเพราะคุณท่านรองเขาไม่เคยให้อะไรแก่เขาเลยมันก็ต้องสงสัยเป็นธรรมดา

“ดื่มๆไปเถอะนา” ยามาซากิที่ไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อยดื่มน้ำสีแดงสดเข้าไปรวดเดียว ซักพักภายในท้องของยามาซากิก็รู้สึกปั่นป่วนขึ้นมาอย่างกะทันหันก่อนจะส่งแก้วคืน

“ผะ...ผมขอตัวก่อนนะครับ...อึ๊ก...ห้องน้ามมมมมมมมม” ยามาซากิรีบวิ่งออกจากตรงนี้ทันทีเพื่อวิ่งไปทิ้งระเบิดหรืออะไรต่างๆลงโถส้วม ฮิจิคาตะมองแก้วในมือก่อนมองโอคิตะอย่างเอาเรื่อง

“ชิ...พลาดจนได้” โอคิตะพูดอย่างเสียดาย

“นี่แกใส่ยาถ่ายเข้าไปเนี้ยนะ!” ฮิจิคาตะโวยวายใส่โอคิตะที่ทำไม่รู้ไม่ชี้อย่างกวนต่อมที่ข้างล่างอย่างแรง

“เอาน่าๆ โทชิก็อย่าโวยวายเลยอย่างน้อยยามาซากิมันก็ซวยแทนนายนะ” กอริล่า เอ้ยคุณคอนโดหัวหน้ากอริล่าแห่งกลุ่มชินเซ็นกุมิผู้มีขนหลังถ้ำอันไกลโผ้น(กะแฉให้หมดเลยรึไงวะ!) เอ่ยปากห้ามทัพทั้งสองคนก่อนเรื่องจะบานปลาย

ฮิติคาตะก็ได้แต่เพียงส่งสายตาพร้อมรังสีฆ่าฟันไปให้โอคิตะอย่างเดียวเมื่อมองผ่านโอคิตะไปมันทำให้ฮิจิคาตะเบิกตากว้างและอ้าปากค้างให้ยุงบินเข้าปาก สิ่งที่ฮิจิคาตะเห็นคือคู่ปรับคู่กัดของเขาเจ้าของหัวสีเงินผู้มีใบหน้าเหมือนปลาตายตลอดเวลาเจ้าบ้าของหวานหนึ่งเดียวเจ้าซากะตะ  กินโทกิ! ทำไมมันมาอยู่ที่นี่ได้! โอคิตะที่เห็นฮิจิคาตะอ้าปากค้างไว้เตรียมเอายาถ่ายอีกจำนวนหนึ่งที่เอามาเผื่อฉุกเฉินตั้งท่าจะหย่อนลงปาก แต่มือฮิจิคาตะคว้าหมับเข้าให้ก่อนจะเข้าสู่ปากของเขา

“นี่แกคิดจะทำไรอีกฟะไอโชโกะ”

“หย่อนยาดับกลิ่นปากไงครับคุณฮิจิคาตะ” โอคิตะพูดหน้ายิ้มๆ(อย่างแหละสด)พร้อมด้วยน้ำเสียงล้อเลียน และแน่นอนคุณคอนโดต้องเข้ามาห้ามทัพเช่นเดิม ทั้งคู่เขม็งกันอย่างไม่มีใครยอมใคร (?) แต่ก็มีเสียงขัดขึ้นมา

“เอ๋นั่นลูกพี่ร้านรับจ้างสารพัดนี่นา” จู่ๆยามาซากิที่หายตัวไปเคลียทางได้กลับมาเรียบร้อยแต่ดูแล้วหน้าซูบลงไปเยอะ หลังยามาซากิพูดทุกคนที่อยู่ในหน่วยหันไปมองกินโทกิที่ตอนนี้อยู่ในชุดสูทสีขาว จากใบหน้าที่เหมือนปลาตายในตอนนี้ดูเป็นคนที่จริงจัง (?) ลักษณะดูเป็นผู้ดีมีตระกูล (?) สรุปว่าง่ายๆมันเปลี่ยนลุคจากเจ้าคนเอื่อยเฉื่อยไปวันๆมาเป็นคุณชายรูปงาม (?) ช่วงข้ามคืนเนี้ยน๊า!! มองไปด้านซ้ายกับขวาของคุณกินตอนนี้รายล้อมไปด้วยสาวๆซึ่งมันยิ่งไม่น่าจะเป็นไปได้อย่างมากร้อยล้านเปอร์เซ็นต์แต่ตอนนี้มันมาอยู่ให้เห็นตรงหน้าแล้ว

ฮิจิคาตะมองกินโทกิที่ตอนนี้เปลี่ยนตัวเองเป็นหนุ่มไฮโซที่รายล้อมไปด้วยหญิงสาวมากหน้าหลายตาทั้งชาวมนุษย์แล้วชาวสวรรค์....ฮิจิคาตะหรี่ตามองกินโทกิก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงข้างนอกที่ไม่มีใครออกมายืนที่นี่

กินโทกิที่อยู่กลางวงสาวๆบังเอิญหันไปเห็นเหล่ากองกำลังติดอาวุธทอยู่มุมหนึ่งที่ไม่ค่อยเป็นที่สังเกตเขาเห็นเจ้าหัวเห็ดบ้ามายองเนสเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงิน เห็นอยู่แว่บๆเดินออกไปข้างนอก

“เลดี้ทั้งหลายผมขอตัวสักครู่ได้ไหมครับ” คุณกินโปรยยิ้มอย่างที่ไม่เคยทำให้เห็นมาก่อนทำให้เหล่าสาวๆหลาย(เผ่าพันธุ์)ต่างพากันอ่อนระทวยพากันเอออ่อห่อหมกไปด้วยอย่างว่าง่าย เมื่อแยกตัวออกจากวงล้อมกินโทกิเดินตามฮิจิคาตะที่ออกมายืนอยู่ข้างนอกตรงบริเวณระเบียง

“ว่าไงฮิจิคาตะคุง” คุณกินหันหลังพิงแนวระเบียงส่วนฮิจิคาตะเอาศอกท้าวกับแนวระเบียงไปพร้อมกับการอัดมะเร็งเข้าปอด

“แกมาทำอะไรในงานนี้”

“ใช่ว่าอยากนะฮิจิคาตะคุง...พอหลังจากเที่ยวชมดูงานในเมืองพวกเราก็กลับไปที่ร้านกัน จู่ๆชายชุดดำ(ในเรื่องโคแนน?)ก็ลากตัวชั้นมานี่แล้วจับชั้นใส่ชุดนี่พร้อมกับบอกให้ทำตัวดีๆอย่าหนีออกจากงานอีก ชั้นก็ไม่รู้นะว่าทำไม แถมเปลี่ยนชื่อชั้นเสียด้วยนี่สิเป็นชื่ออะไรก็ไม่รู้ชั้นก็ไม่ได้จำใส่สมองหรอกนะ” คุณกินสาธยายออกมาทางฮิจิคาตะก็ไม่พูดอะไร ตอนนี้เข้ากำลังคิดอยู่...เจ้าหมอนี่ตอนใส่ชุดสูทสีขาวมันเข้ากับสีผมสีเงินที่แตกต่างจากชาวบ้านชาวช่องเขา ใบหน้าที่ติดจะยิ้มตลอดเวลาตอนอยู่ภายในงาน...มันดูดี...แต่พวกสาวๆที่รายล้อมมันมันทำให้ภายในใจมันรู้สึกเจ็...แล้วตูจะคิดไปทำไมให้เปลืองสมองฟะ! ในช่วงที่ฮิจิคาตะคิดถึงสภาวะจิตใจตนเองคุณกินเองก็มองไปยังใบหน้าที่เปลี่ยนสีหน้าเป็นขมวดคิ้วจนจะผูกติดกันอยู่ร่อมร่อคุณกินมองก่อนจะยื่นมือไปแตะยังใบหน้าที่ขมวดคิ้วมันทำให้คนที่ถูกสัมผัสสะดุ้งโหยงก่อนจะได้ด่าเจ้าบ้าของหวานเข้าเส้นเลือดนี้

 

ตูม!!

 

เสียงระเบิดดังขึ้นทำเอาทั้งคู่ผละออกจากกันราวกับต้องไฟที่ทำให้ผิวหนังไหม้ก็ไม่ปราน แต่ทั้งคู่ได้สติเมื่อได้ยินเสียงร้องกรี๊ดของคนในงาน ทั้งคู่วิ่งเข้าไปพบกับกลุ่มคนในหมวกไอ้โม่งสีดำชุดดำ กลุ่มกองกำลังติดอาวุธชินเซ็นกุมิเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

“ทางออกอยู่ทางนี้ครับทุกท่าน ไม่ต้องห่วงพวกเราจะคอยคุ้มกันทุกคนโปรดอย่าแตกตื่น...อ๊อก!?” คุณคอนโดที่พูดจบก็โดนเหยียบเข้าเต็มที่จนออกกันไปหมดทุกคนก็เห็นสภาพของคุณคอนโดที่ดิ้นชะกระแด่วๆอึดยิ่งกว่าแมลงสาปอยู่ที่ประตูทางออกซึ่งดูแล้วทุกคนไม่สนใจคุณกอริล่าเอ้ยคุณคอนโดแม้แต่น้อย แต่ทุกคนพุ่งความสนใจไปยังกลุ่มก่อการร้ายในหมวกไอ้โม่งชุดดำมากกว่า

“จงส่งตัวคนในรูปมาให้พวกข้านะบัดNow!” ว่าแล้วเจ้าคนที่ใส่ไอโม่งสีดำชุดดำผ้าคลุมม่วงก็โยนรูปมาทางพวกชินเซ็นกุมิ ยามาซากิหยิบรูปขึ้นมาก่อนจะเงยหน้ามองไปยังคุณกินที่ยืนคู่กับฮิจิคาตะ

“มันรูปลูกพี่ร้านรับจ้างนิ...”

“ลูกพงลูกเพ่ที่ไหนฟะ นี่มันรูปเจ้าชายแห่งดาวอูกานด้าชูก้าต่างหากละเฟ้ย! พวกแกต้องส่งตัวเจ้าชายมาไม่งั้นข้าจะบรึ้มแอนหร่อยที่นี่ซะ” และดูแล้วพี่แกเขาจะไม่เห็นคุณกินที่อยู่ข้างหลัง โอคิตะชี้ไปที่ข้างหลังเหล่าเจ้าโม่งทั้งหลาย ซึ่งพวกมันก็หันตาม

“อยู่นั่นไงครับเจ้าชายแห่งดาวอูกานด้าบาซูก้า” โอคิตะบอกให้เสร็จศัพท์

“แล้วเอ็งจะบอกไปทำเพื่ออออ แต่เรียกชื่อยังเรียกชื่อไม่ถูกเลยนั่น!” ยามาซากิและคนอื่นๆต่างหันไปพูดเป็นประโยคเดียวกัน ไม่กี่อึดใจคุณคอนโดที่ลงไปเล่นท่าแมลงสาปลุกขึ้นปัดฝุ่นตามตัวก่อนจะเริ่มเก็กให้สมกับมาทของหัวหน้ากลุ่มกองกำลังติดอาวุทชินเซ็นกุมิ

“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด เมื่อเอโดะมีเรื่องร้าย พวกเรากลุ่มกองกำลังติดอาวุทชินเซ็นกุมิจะปกป้องผู้ที่ยังคงอยู่ในเอโดะ หน้าที่ของพวกเราคือปกป้องเจ้าชายแห่งดาวอูกาก้าบาซูก้าให้ได้!!” คุณคอนโดที่ชักดาบออกมาสะท้อนแสงบนอากาศด้วยมาทที่กินขาดในสถานการณ์ที่เหมือนจะตรึงเครียดเอาจริงเอาจังตอนนี้กับเงียบ จนมีตัวอักษรประกอบซาวน์เอ๊ฟเฟคในหนังสือการ์ตูนคือเสียง ชิ้ง.....ดังขึ้นกลางอากาศตัวบะเอ้ง เงียบครับ...มันจะเงียบกันทำเพื่อ! อุตส่าพูดประโยคเท่ๆซะขนาดนั้น!

“ขนาดผมว่าคุณโอคิตะเพี้ยนแล้ว..คุณคอนโดยังเพี้ยนได้อีกนะครับ” ยามาซากิกุมขมับกับชื่อที่เอ่ยออกมาแต่ละทีมันเพี้ยนขึ้นเลื่อยๆ เขาค่อยๆเดินไปข้างๆคุณคอนโดที่ยังคงเก็กท่าเดิมพร้อมทำหน้าเหมือนร้องไห้ว่าตูพูดอะไรผิดมันถึงเงียบกันได้อีกพร้อมกระซิบ

“เจ้าชายแห่งอูกานด้าชูก้าต่างหากละครับคุณคอนโด...”

“อะแฮ่ม....ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็จะปกป้องเจ้าชายแห่งอูกานด้าชูก้าให้ได้!” เมื่อหัวหน้าคิงคองประกาศ(แบบไม่มั่วซั่ว)อีกครั้งเท่ขึ้นกว่าเดิมแต่มันตัดตอนเนื่องจากผู้เขียนเริ่มขี้เกียจเขียนซ้ำ สมาชิกของกลุ่มชินเซ็นเตรียมรับมือกับกลุ่มก่อการร้ายในชุดไอ้โม่งอย่างเต็มที่

สถานการณ์เริ่มกลับมาตรึงเครียดอีกครั้ง ทั้งสองฝ่ายต่างจ้องมองหน้ากัน ส่วนกินโทกิงั้นเหรอ...ได้แต่เกาหัวหันไปมองไอ้โม่งกับกลุ่มชินเซ็นกุมิ ฮิจิคาตะที่ได้ยินคุณคอนโดเอ่ยออกมาแล้วว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องปกป้องกินโทกิที่อยู่ในสถานะเจ้าชายอูกานด้าชูก้านี่สินะ

“ยังไงแกก็ดูแลตัวเองได้นี่ จะไปปกป้องทำเพื่อ” ฮิจิคาตะพูดอย่างหัวเสียพร้อมหันไปมองเจ้าคนที่ไม่สนสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง

“อะไรกันชั้นเป็นถึงเจ้าชายแห่งดาวกันดาลน้ำตาลเลยนะขอบอก” กินโทกิที่แหลออกมาสดๆเอานิ้วชี้แขะจมูกพร้อมพูดด้วยสีหน้าจริงจังซึ่ง..มันไม่เข้าคำพูดที่เพี้ยนหนักกว่า 2 อันเลยซักนิด...

“ขนาดแกยังจำชื่อดาวตัวเองไม่ได้ แกจะพูดทำเพื่อ!” รู้สึกว่าฮิจิคาตะจะไม่ได้ลงมือกับกลุ่มก่อการร้ายไอ้โม่งแต่คงจะลงมือกับกินโทกิซะมากกว่า เพราะตอนนี้ปลายดาบที่ฟันลงมาอย่างรวดเร็วตรงใบหน้าทำเอาคุณกินถึงกับเอามีตะปบดาบอย่างรวดเร็วก่อนที่คมดาบจะสัมผัสใบหน้าตน

“...ฮิจิคาตะคุงชั้นว่า..นายฟันผิดเป้าหมายแล้วน๊า..” เจ้าของผมสีเงินเอ่ยพูดทีเล่นทีจริงไม่สมกับใบหน้าที่เหงื่อแตกเพราะดาบตรงหน้า

“ไม่รู้เฟ้ย!”

“พวกเจ้าร้ายกาจนัก! ครั้งหน้าพวกข้าจะมานำตัวเจ้าชายแห้งอูกานด้าชูก้าไปให้ได้! ฝากไว้ก่อนเถอะ!” ว่าแล้วหัวหน้าในผ้าคลุมสีม่วง ก็กระโดดออกไปข้างนอกหลังจากที่พ่ายแพ้ให้แก่พวกชินเซ็นกุมิ กลุ่มชินเซ็นรู้สึกโล่งใจอย่างมากที่ไม่ได้รับความเสียหายอะไรมากนัก ได้ถอนหายใจไม่นานมันเสียงดัง  “ป๊อก...” หลายครั้ง

ทุกคนหันไปทางต้นเสียงและพบกับลูกน้อยหน่าหรือให้เรียกอีกชื่อ...ระเบิดมือหลายลูกร่วม10ลูกที่ถอดสลักออกแล้ว!! และแน่นอนคิงคองจ้าวป่า...นิ่งเงียบก่อนจะตะโกนลั่น

“ทุกคนตัวใครตัวม๊านนนนน” คุณคอนโดชิ่งไปก่อนใคร โดยไม่หลงเหลือมาทของผู้นำที่ทิ้งลูกน้องวิ่งตามหลัง ฮิจิคาตะและกินโทกิที่อยู่อีกมุมไม่รู้ว่ามีลูกน้อยหน่าที่ถอดสลักแล้วถูกปาเข้ามาด้านในยังคงจะจะเอาชีวิตคนตรงหน้า ไม่นานเกิดเสียงดัง

 

 

ตูม! ตูม! บรึ้ม!!!

 

 

 

ผู้ที่รอดจากแรงระเบิดด้านนอกต่างมองหน้ากันและดูจำนวนสมาชิกว่าขาดใคร....และดูก็รู้แล้วว่าฮิจิคาตะ รองหัวหน้า และ...กินโทกิเจ้าของร้านรับจ้างสารพัดติดอยู่ข้างใน!

“ไม่นะ โทเชร้~~~~~~ ห้ามเป็นอะไรนร๊า าาา พวกชั้นจะเข้าไปช่วยนายให้ด้ายยยย” เสียงคุณคอนโดดังไปทั่วบริเวณ

“ก็ดีแฮะ...คุณคอนโดครับถ้าคุณฮิจิคาตะไม่รอดเลื่อนตำแหน่งให้ผมเถอะ” โอคิตะที่รู้สึกยินดีเหลือประมาณ เขาไม่ต้องลงมือด้วยตัวเองเสียด้วย...สบายดีแท้

 

คฤหาสน์ หลังใหญ่ของชาวสรรค์ที่สร้างขึ้นอย่างสวยหรูตอนนี้กำลังพังทลาย เมื่อได้ยินเสียงทั้งคู่กันไปยังต้นเสียงและพบว่าพวกตนจะถูกหร่อย! เพดานที่กำลงถล่มลงมาใส่ฮิจิคาตะที่ผละออกจากกินโทกิกำลังร่วงตกลงมาที่หัวของฮิจิคาตะ

“ฮิจิคาตะ!” กินโทกิวิ่งพุ่งเข้าหาฮิจิคาตะอย่างรวดเร็ว เสียงตึงโครม ดังขึ้นเมื่อหินขนาดยักษ์ร่วงลงมา ทั้งคู่กลิ้งไปตามพื้นที่ตลบอบอวนไปด้วยฝุ่นที่เกิดจากแรงระเบิด ตอนนี้คงเรียกได้แค่ว่า..ซากทรักหักพังเท่านั้น...และดูเหมือนทางออกจะถูกปิดกั้นด้วยเพดานที่พังลงมาด้วยทั้งคู่อยู่ตรงมุมๆหนึ่งพอดี ดีที่ตรงนี้มีคานกั้นไว้ทำให้เพดานไม่ทรุดตัวลงมาทับทั้งคู่...และพื้นที่ตรงนี้ก็กว้างพอตัว

 

“ไม่เป็นอะไรนะ” กินโทกิที่คร่อมอยู่ข้างบนยันตัวขึ้นถามฮิจิคาตะที่ยังตกใจกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เหมือนตกอยู่ในภวังค์ฮิจิคาตะได้แต่มองใบหน้าของกินโทกิผู้ที่เพิ่งเอาตัวเข้าช่วยเขา

 

แปร๊บ...

 

“อึก..”เสียงและสีหน้าที่แสดงถึงอาการเจ็บที่แขนของเจ้าของผมสีเงินดึงสติฮิจิคาตะกลับมาสู่ความจริง

“ลุก” กินโทกิที่ได้ยินเสียงฮิจิคาตะตามปกติก็ยิ้มออกมา ก่อนจะพูดตอบรับอย่างล้อเลียน โดยไม่สนใจตัวเองเลยว่าตอนนี้ที่แขนตนเองนั้นมีเลือดไหลออกมาเจ้าของนัยน์ตาสีแดงยันตัวเองลุกขึ้นก่อนจะนั่งพิงกำแพงยืดขาไปข้างหน้าอย่างสบายใจโดยไม่สนสิ่งที่เกิดขึ้นแม้แต่น้อย ฮิจิคาตะเอะใจทำไมกลิ่นคาวเลือดจางๆถึงได้มีอยู่แถวนี้ ท่านรองปีศาจไปยังยังแขนของกินโทกิที่ตอนนี้ชุดสูทสีขาวที่เรียบร้อยตอนนี้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ตรงแขนนั้นขาดวิ่นรอบๆถูกย้อมเป็นสีแดงด้วยเลือดของเจ้าตัว

“แก...” ตอนนี้ฮิจิคาตะปราดสายตาไปจ้องมองแขนของเจ้าบ้าน้ำตายขั้นสุดท้าย และมองใบหน้าที่ยังยิ้มด้วยใบหน้าปลาตายออกมาเหมือนปกติ

“แขนแกเป็นงั้นยังจะยิ้มหาเตี่ยแกเรอะ” รองปีศาจกล่าวออกมาอย่างหัวเสีย

“ฮ่าๆ ไม่ยักกะรู้เลยนะนี่ ท่านรองปีศาจจะห่วงคนอื่นเป็นถึงแม้จะพูดเฉือดเฉือนก็เถอะ” เจ้าของหัวสีไม่เหมือนชาวบ้านถอดสูทออกไปพลางฉีกแขนเสื้อเชิตอย่างไม่รู้สึกเสียดาย แล้วนำมาพันตรงแขนอย่างทุลักทุเลจนรองปีศาจถึงกับหัวเราะเย้ยหยัน

“หึ...นายใช่คนที่เคยผ่านสงครามจริงเรอะเนี้ย ดูแล้วทำไรไม่เป็นเลยนะ”

“แล้วทำไมคุณไม่ลดตัวมาช่วยกระผมละครับท่านชาย” ลูกพี่ร้านรับจ้างสารพัดกล่าวอย่างประชดประชันต่อคนตรงหน้าที่ยังคงหัวเราะในลำคอ ถึงจะรู้สึกขบขันต่อท่าทางเงอะงะของเจ้าหัวหงอกแต่ก็เข้าไปใกล้และพันแผลให้

“มือเบากว่าที่คิดนะ...” กินโทกิที่เปลี่ยนโทนเสียงทำให้ฮิจิคาตะเงยหน้ามองเจ้าตัวปัญหาที่จ้องมองเขาด้วยสาตาอบอุ่นเหมือนตอนที่พี่สาวของโอคิตะเสีย...ช่วงที่เขารู้สึกสับสนที่สุดใช่...เขาไม่คิดอยากจะมีชีวิตแต่แล้วกลับมีเจ้าหมอนี่คอยเคียงข้างเราตลอดเวลา เจ้านี่มักอยู่กับเราทุกครั้งคอยกวนประสาทเราให้เราผ่อนคลาย...ฮิจิคาตะที่พันแผลแบบลวกๆให้กินโทกิเสร็จแล้วแต่ยังคงจับไปยังแขนของคนตรงหน้า เขายังคงไม่ปล่อยมือจากแขนเหมือนจมดิ่งกับความคิดเผลอตัวบีบแขนที่จับไว้จนเจ้าของบาดแผลครางออกมาเบาๆทำให้ฮิจิคาตะสะดุ้งเฮือกพร้อมปล่อยมือราวกับจับของร้อนก็ไม่ปาน

 

 

 

ตรงนี้ให้กด Ctrl+Aนะค่ะ ถ้าไม่อ่านก็ข้ามไปได้เลยค่ะ

 

 

 

 

“อือ...”หลังจากฮิจิคาตะปล่อยมือ กินโทกิยังคงกุมแขนตนเอง หรือเจ้าบ้านี้จะเจ็บหนักกว่าที่คิด ฮิจิคาตะหมายจะเข้าไปดูแผลกลับถูกคว้า

 

ปุ...

 

ฮิจิคาตะเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของกินโทกิโดยไม่ทันตั้งตัว ตอนนี้เขากำลังมึนงง ทำไมหมอนี่ถึงคว้าตัวเขามากอด แล้วที่มันแสร้งทำเจ็บมันคือความแหลงั้นเรอะ!

“ปล่อยเดี่ยวนะนะเฟ้ย!” ฮิจิคาตะแยกเขี้ยวใส่พร้อมผลักคนเจ็บที่เอาแต่ยิ้มกวนส้น เมื่อหลุดออกมาได้ก่อนจะได้ต่อว่าอะไรเจ้าของเรือนผมสีดำก็ถูกฉุดลงไปอีกรอบ แต่คราวนี้ไม่ได้ฉุดลงมากอด แต่ฉุดลงมาจูบ!! ไอ้หมอนี้จูบเขา! ไอ้คนที่ไร้จุดหมาย ไอ้คนไม่ได้ความ อย่างมันจูบเขา!

“อื้อๆ อ่อยนะ” [ปล่อยนะ] กินโทกิใช้แขนที่ไม่เป็นอะไรโอบเอวคนตรงหน้าขึ้นมานั่งบนตัก อีกแขนถึงแม้จะได้รับบาดเจ็บก็เลื่อนมือขึ้นลูบร่างกายที่ยังคงอยู่ในชุดหน้าสีดำสนิท กินโทกิจำยอมต้องปล่อยให้คนตรงหน้าเป็นอิสระเนื่องด้วยคนตรงหน้าทุบอกเขาอย่างจะเป็นจะตาย

“แฮ่กๆ...” ฮิจิคาตะจ้องเขม็งไปยังคนที่กำลังลวนลามเขา เขาพยายามผลักคนตรงหน้าให้ออกห่างแต่มันก็ไม่เป็นผลแม้แต่น้อย

“แกทำ อ๊ะ!...” มือที่เริ่มอยู่ไม่สุขของกินโทกิเริ่มปลดกางเกงหนังสีดำสนิทพร้อมเลื่อนลงไปยังที่หมายทันที ก่อนจะตวาดลั่นกินโทกิใช้มาตการเดิมคือ “จูบปิดปาก” ใบหน้าของฮิจิคาตะร้อนผะผ่าวตอนนี้เขารู้สึกอับอายที่สุด ในชีวิตของเขาไม่เคยมีใครกล้าทำขนาดนี้มาก่อน  กินโทกิปล่อยริมฝีปากคนตรงหน้าก่อนจะกระซิบเบาๆที่กกหูข้างขวาพร้อมขบเม้มเบาๆ

“จูบไม่เป็นรึไงเม้มปากอยู่นั่นแหละเจ้ามายองเลอร์เทอทีน ทำเป็นวัยแรกรุ่นเอ๊าะๆไปด๊ะ..อุ๊บ” กินโทกิที่พูดยังไม่ทันจบประโยคกับถูกมายองเลอร์เทอทีนจูบเข้าให้แบบไม่ทันตั้งตัวแถม...รู้สึกถึงความร้อนที่ส่งผ่านมา ลิ้นร้อนเกี่ยวกะหวัดกันอย่างไม่ยอมกัน กินโทกินึกครึ้มใจเอียงหาองศาที่จะได้รับความหวานจากรังน้ำผึ้งแห่งนี้ให้ได้มากที่สุดน้ำหวานที่เก็บเกี่ยวไหลรินออกมาตามระยะที่เว้น ตอนนี้สติของฮิจิคาตะได้กระเจิดกระเจิงไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอีกแล้วเพราะจูบหรือคำท้าทายของกินโทกิเล่า? แต่รู้ๆในเวลานี้คือ...ทั้งคู่สนเพียงว่าจะเก็บเกี่ยวความรู้สึกหวานๆต่อกันให้ได้มากเท่านั้น

ฮิจิคาตะเลื่อนมือไปคล้องคอกินโทกิพร้อมเลื่อนตัวขึ้นดันตัวเข้าแนบชิดเจ้าของเรือนผมสีเงินมากขึ้นโดยไม่สนมือที่ซุกซนของกินโทกินั้นจะถอดเสื้อหนังของฮิจิคาตะเหลือเพียงเสื้อกั๊กและเสื้อเชิตเท่านั้นมือทั้งสองข้างของผู้อยู่ด้านใต้ยังคงทำหน้าที่ปลดอาภรคนตรงหน้าจัดการถอดทั้งเสื้อกั๊กและปราการที่ปกปิดความรู้สึก เสื้อเชิตไม่ได้ถูกถอดออกแต่กับถูดปลดกระดุมออกจดหมดกินโทกิละจากรังน้ำผึ้งเพื่อเล็มเลียกรีบดอกไม้สีแดงอ่อนที่ตอนนี้บ่วมเจ่อด้วยฝีมือของเขาอย่างพึงใจ เมื่อพอใจกับผลงานตนก็หันไปหาลำคอบางสีขาวออกซีดที่ไร้ล่องลอย ตอนนี้เขาต้องการที่จะทำร่องรอยเพื่อตรีตราความเป็นเจ้าของเขาจูบเน้นๆที่ลำคอมือก็ทำหน้าที่ลูบไล้ผ่านเชิตที่เปิดอ้าด้วยฝีมือของเขาไปสัมผัสกับปุ่มนูนสีอ่อนกลางอกส่งผลให้ฮิจิคาตะครางอือในลำคอ อีกข้างก็ลากผ่านไปยังจุดที่รวมความรู้สึกร้อนผ่าวที่ไร้สิ่งปกปิดกินโทกิเข้าไปสัมผัสพร้อมละจาซอกคอหอมหวาน ก่อนส่งยิ้มให้คนข้างบน

“อ่า...ดูสิ...เป็นตั้งขนาดนี้แหนะ...” กินโทกิที่ตอนนี้ทำตัวเหมือนตาลุงโรคจิตพูดจายียวนแต่สิ่งที่ได้กลับมาไม่ใชคำด่าทอที่มักจะพูดทุกครั้ง แต่ครั้งนี้

“พะ...เพราะ..ใครละ...” ฮิจิคาตะที่มักจะเป็นคนทระนงในศักดิ์ศรีของตนเองตอนนี้กลับ...พูดจาน่ารักๆออกมา ทั้งๆที่เป็นคนที่หยิ่งมากแท้ๆ...ครั้งนี้กับยอมรับ! แถมบนใบหน้ายังมีริ้วแดงๆอยู่บนแก้มทั้งสอง ลักษณะที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อนยิ่งทำให้กินโทกิลุ่มหลง(แต่ดูแล้วท่าจะเร่งอารมณ์ให้เตลิดเปิดเปิงมากกว่าเดิม)มากขึ้น

“อา...ฮิจิคาตะคุง...รู้ตัวมั๊ยว่านายน่ารักแค่ไหน!” ฮิจิคาตะครางในลำคอเมื่อกินโทกิโน้มเข้าหาเนินอกแบนเเรียบที่แข็งเป็นไตสู้มืออีกข้างที่ยังคงวนเวียนอยู่บริเวณเนินอก อีกมือที่ยังคงซุกซนเริ่มเล้าโลมสิ่งที่อยู่ในมือทันที เป็นดังนั้นทำคนข้างหน้าถึงกับสะดุ้งน้อยๆแต่ก็ยอมให้นำพาอารมณ์ต่อ ฮิจิคาตะยึดจับไหล่กินโทกิแน่นราวกับต้องการระบายอารมณ์ที่อัดอั้นที่เป็นอยู่

“อะ..อ๊า..อ๊า....” ฮิจิคาตะร้องครางอย่างพึงพอใจในสัมผัสของเจ้าของเรือนผมสีเงินนั้นยิ่งกระตุ้นให้กินโทกิอยากแกล้งให้มากขึ้นกว่านี้(หรือเรียกง่ายๆ....กลายเป็นตาแก่โรคจิตเต็มตัว) นัยน์ตาสีแดงหรี่ลงอย่างมีเล่ห์นัย ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มพร้อมหยุดการกระทำทั้งหมดลงเสียเฉยๆ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อดวงแก้วสีฟ้าเข้มที่ตอนนี้เอ่อนองไปด้วยน้ำตาน้อยๆจ้องมองไปยังผู้ที่จู่ๆก็หยุดการกระทำทั้งหมด ‘รู้มั๊ยว่ามันทำให้อารมณ์ค้างนะเฟ้ย! ไอ้บ้า’ ฮิจิคาตะที่คิดในใจไม่ตรงกับสีหน้าเลยที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ฮิจิคาตะเม้มปากแน่น ดูแล้วช่างกริยาที่น่ารักเสียจริง....นี่เขากำลังจะทนไม่ไหวแล้วนะ!

“อา...ฮิจิคาตะ นายอยากให้ทำอะไรละ หืม...” กินโทกิพูดจายียวนกวนบาทาตอนนี้เขาเริ่มหันไปลูบหลังเนียนและค่อยๆเลื่อนลงมาข้างล่างไปยังจุดหมายที่เขาต้องการ....แต่ก่อนจะได้ทันทำอะไร...

 

 

 

ผัวะ!!

 

 

 

“ไอ้บ้า กล้าดียังไงมาลวนลามชั้นวะ!” ท่านรองปีศาจจัดการเสยคางเสยคางเจ้าคนที่กำลังลวนลามเขาด้วยหมัดอับเปอร์คัท ใช่แล้ว....สิ่งที่บรรยายข้างบนนั้นเป็นเพียงฝันกลางวันของซากาตะ  กินโทกิ...ตอนนี้กลับเข้าสู่ความจริงฮิจิคาตะยังคงใส่เสื้อครบเครื่องตอนนี้นั่งพิงกำแพงอยู่ข้างๆเขาและกำลังนั่งสูบบุหรี่อย่างหัวเสียเส้นเอ็นที่ปูดโปนขึ้นเพราะความไม่สบอารมณ์ เมื่อก่อนหน้านี่หนึ่งวิเขาหันไปรูปก้นเนียนๆของคนข้างๆ แล้วแน่นอน..ผลที่ได้คือความเจ็บและเลือดกำดาวที่ไหลออกมาเพราะความคิดอันลามกก่อนหน้านี้...

อากาศด้านในเริ่มเย็นขึ้นเล็กน้อย มันทำให้คนที่อยู่ในชุดหนังสือดำสั่นเทาเล็กน้อย ทำให้กินโทกิคว้าหมับและกอดฮิจิคาตะแน่น

“อย่างน้อยอยู่ด้วยกันมันจะอุ่นกว่าน่ะ” กินโทกิเสหน้าไปทางอื่นเหมือนกับเขินๆเล็กน้อย ฮิจิคาตะได้แต่ตอบว่า

“เหอะ อย่างน้อยแกก็มีสมองแหละนะ” ผิดกับในความคิด...ที่คิดว่าอุ่นจริงๆ...อย่าจะอยู่อย่างนี้นานๆ เวลาผ่านไปฮิจิคาตะผล่อยหลับไปในอ้อมกอดของชายตรงหน้า ชายในอ้อมกอดหายใจเป็นจังหวะเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แล้วตอนนี้เขาควรจะทำยังไงละ?เสียงครางเบาๆเรียกให้เขาหันเหความสนใจไปหาอย่างรวดเร็ว

“อือ...” เหมือนกินโทกิจะรับรู้ว่าคนตรงหน้ายังคงรู้สึกหนาวก็กระชับคนที่อยู่ในอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ก่อนความคิดติ๊งต๊องจะแล่นเข้าสู่สมอง

“แต๊ะอั๊งหน่อยจะเป็นไรไป..เนอะ?” กินโทกิที่พูดเหมือนเข้าข้างตัวเองเลื่อนไปหน้าเข้าไปสัมผัสกลีบกุหลาบสีออ่อนที่เผยเล็กน้อยแค่ไม่กี่วิเท่านั้น แค่นี้มันก็ทำให้เขามีความสุขแล้ว เจ้าของเรือนผมสีดำซุกเขาหาอ้อมกอดยิ่งกว่าเก่า ทำเอากินโทกิถอนหายใจ

“นายมันจะน่ารักไปไหนน๊า...” ลูกพี่ร้านรับจ้างสารพัดเงยหน้าขึ้นข้างบนมองช่องเล็กๆที่อยู่ระหว่างซากหิน เขารู้สึกเหมือนเห็นเกร็ดหิมะที่ร่วงลงมาอยู่บนจมูกเขา

“หิมะ...ตกแล้วสินะ...รู้มั๊ย...เกร็ดหิมะที่สวยอย่างนี้ยังสู้ฮิจิคาตะคุงไม่ได้เลยรู้มั๊ย...ถ้านายได้ยินอย่างนี้คงเอาบาซูก้าสอยชั้นแน่เลย” กินโทกินึกถึงช่วงที่เขาพูดและโดนถล่มซะ เขาหัวเราะเบาๆและกอดคนที่เขาพูดถึงแน่นกว่าเดิม

 

 

 

หลังจากเวลาอันยาวนาน ทั้งคู่ก็ได้ยินเสียงกอริล่าดังโหยหวนจากข้างนอกนั่น ใช่แล้ว...หน่วยกู้ศพเอ้ย...หน่วยกู้ภัยกำลังมาแม้จะงัวเงียไปบ้าง แต่ก็ได้หลับเต็มที่?  กินโทกิหันไปยิ้มให้ฮิจิคาตะ ท่านรองปีศาจตอนนี้นำมือทั้งสอบข้างผลักกินโทกิเบาๆก่อนจะหันหลังให้กินโทกิและยิ้มบางๆ พร้อมพึมพำออกมาเบาๆ...

“ครั้งนี้ยกผลประโยชน์ให้นะเฟ้ย.....” ทั้งคู่ลุกยืนขึ้นและพบกับพวกพ้องที่รออยู่ข้างนอก ภายใต้แสงสว่างของเช้าที่สดใส...และตอนนี้ทั่วบริเวณถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ ช่างหน้าแปลกยิ่งนักค่ำคืนที่ผ่านมาข้างในมีแต่เพียงความอบอุ่น ไม่มีเค้าของความหนาวแม้แต่น้อยหรือเป็นเพราะคนให้ให้ความอบอุ่นแก่เขากันนะ...มันเป็นเหมือนความฝันเลย เป็นเหมือนดินแดนแห่งความฝันจริงเลยแฮะ..

 

ฮิจิคาตะที่เดินออกมา ถูกคูณคอนโดพุ่งเข้าใส่กอดหมับอย่างยินดี ใบหน้าที่เป็นดังญาติคิงคองเอ่อนองไปด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ

“อย่าทำให้ช้านนเป็นห่วงอีกน๊า โทเชร้~รรร โฮ~ฮฮฮ” โอคิตะนะหรือถึงแม้จะพูดจะฆ่าๆ แต่สุดท้ายก็เหมือนโล่งอกน้อยๆ ไม่งั้นเขาคงเสียคู่กัดดีๆอย่างนี้แน่นอน

“ทำไมหนังเหนียวอย่างนี่ละครับคุณฮิจิคาตะ..”

แม้แต่ยามาซากิ ตอนนี้ลงไปดิ้นพรากๆบนพื้นด้วยความโล่งอก ถึงท่าทางโล่งอกจะดูแปลกๆไปบ้านก็ตามที

 

ทางด้านร้านรับจ้างสารพัด คางุระสาวหมวยเผ่ายาโตะยืนกอดซาดะฮารุแน่น พร้อมปล่อยคำพูดประชดประชันอย่างแรงผิดกับขอบตาที่แดงก่ำเหมือนกับว่าร้องไห้มาทั้งคืน ชินปาจิหนุ่มแว่นประจำร้านไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ไม่เหลือเค้าเดิม ยืนร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหลอย่างกับเด็กๆ ซาดุฮารุนะเหรอทุกครั้งนั่นจะงับหัวให้ห้สขาวๆนั่นถูกย้อมเป็นสีแดงแต่ตอนนี้นะเหรอยืนนิ่งให้คางุระกอด ได้แค่เห่าออกมา3ครั้งเท่านั้น กินโทกิยิ้มออกมาเขาก็ได้แต่เพียงลูบหัวทั้งสาม

“แต้งหลายที่เป็นห่วง ยังไงๆคุณกินไม่ตายง่ายๆหรอกนะ ถึงแม้จะได้แผลมานิดหน่อยก็เถอะ”

 

ชายที่หน้าตาละหม้ายคล้ายกินโทกิ เดินมาหากินโทกิ มันทำให้ทุกคนในที่นี้ถึงกับงง ว่าทำไมถึงมีกินโทกิสองคน รึเจ้าบ้าน้ำตาลนี่มันมีฝาแฝด!!

“สวัสดีครับ...ผมต้องขออภัยด้วยที่สร้างความเดือดร้อนให้คุณขนาดนี้” ชายผู้อยู่ในชุดสูทสีฟ้า ดูมีภูมิฐานโก่งโค้งขอโทษกินโทกิที่ทำหน้ามึนงง

“จะ...เจ้าชาย” ผู้ติดตามชุดดำที่ก่อนหน้านี้ได้ลักพาตัวกินโทกิมาที่งานเลี้ยง

“ห๊า!เจ้าชาย!!!” กินโทกิผงะถอยหลังไปหลายก้าวใหญ่ แม้แต่ทุกคนก็ร้องเป็นเสียงเดียวกัน

“ผมขอแนะนำตัวนะครับ..ผมเป็นเจ้าชายแห่งดาวอุนตร้าชูก้า ชื่อของผมคืองินซีโร่นะครับ”

“เอ๋แล้วไหงเจ้าพวกไอ้โม่งมันเรียกท่านว่าเจ้าชายแห่งดาวอูกานด้าชูก้าละ” ว่าแล้วคอนโดที่อยู่อีกฝั่งวิ่งชิ่งมาทางเจ้าชาย เจ้าชายงินซีโร่ผู้มีลักษณะละม้ายคล้ายกินโทกิแต่ดูแล้วมีมารยาทมากกว่าเยอะ หันไปหยิบแผนผังและคลี่ให้คอนโดและกินโทกิดู

“นี่คือแผนผังพี่น้องของผม...ครอบครัวพวกเรานั้นปกครองจำนวน5ดาวด้วยกันแต่หน้าตาของพวกเรานั้นคล้ายกันมาก เลยทำให้พวกเขาอาจจำผิดเข้าใจว่าผมเป็นเจ้าชายงินเซค่อนก็ได้” เจ้าชายอธิบายไปซึ่งผู้เขียนก็ขี้เกียจอธิบายงั้นก็ตัดแค่นี้พอ..

“งั้นเหรอ...งั้นที่ให้ลูกพี่ร้านรับจ้างสารพัดมาเป็นตัวแทนนี่ยังไงกัน” ชายในชุดดำเป็นคนกล่าวแทน

“คือกระผมนึกว่าชายผู้นี่คือเจ้าชาย...พวกกระผมเลยแบกกลับมาโดยหารู้ไม่ว่าเจ้าชายนั้นไปเดินเที่ยวดูงานในเมือง พวกกระผมต้องขออภัยอย่างยิ่ง” กินโทกิถึงกับร้องอ๋อ...ก่อนจะยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย

“ถึงยังไงชั้นก็ทำงานอยู่นะ...ยังก็ต้องมีค่าจ้างด้วยนา” ในครั้งเจ้าชายเป็นคนพูดขึ้น

“ทางผมจะจ่ายให้พร้อมค่าชดใช้ ถ้าคุณต้องการอะไร...โปรดขอมา” กินโทกิหันไปทางฮิจิคาตะ ก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆ เจ้าชายคิดว่า ท่านจะเอาเพียงเท่านี้หรือ กินโทกิพยักหน้า

 

 

 

ในวันถัดมาหิมะที่ตกในค่ำคืนของวันคริสต์มาสยามเช้าในวันถัดมานั้นก็ยังคงเป็นสีขาวโพลนเช่นเดิม เสียงกดกริ่งหน้าร้านสารพัดรับจ้างก็ดังขึ้น กินโทกิที่นอนอ่านซีคิดอย่างอารมณ์ดีลุกขึ้นพรึ่บเป็นสปริงไม่เหมือนกับวันปกติที่มักเอื่อยเฉื่อย หรือเพราะว่าวันนี้เป็นวันดีของเจ้าของเรียนผมสีเงินผู้บ้าน้ำตาลเข้าสายเลือดงั้นเหรอ...

“คร๊าบๆ” เจ้าของร้านเดินไปตามทางพลางเกาหัวเล็กน้อยง่วง แต่พอมายืนอยู่ตรงหน้าประตูตอนนี้เขากำลังยิ้มเล็กน้อยพร้อมเปิดประตูร้านเขายิ้มพร้อมกล่าวต้อนรับด้วยรอยยิ้มที่เบิกบานใจ

 

“ร้านรับจ้างสารพัดกินจังยินดีต้อนรับครับ”

 

END.

 

 

 

 

บ่นท้ายบท - หึๆ...ค้างใช่มั๊ย...ไม่เป็นไร...เพราะยังมีต่อ...เป็นตอนพิเศษ หึๆ..... รอต่อไปเถอะในเมื่อมันเงียบจริงๆ 555+  /วิ่งหนีปลาตีนที่ลอยตามมา

ps...คำผิดเยอะได้อีก ต้องขออภัยด้วยนะค่ะ..

เจอกันเอนทรีหน้าค่ะ 

จบเถ๊อะ..

edit @ 21 Feb 2010 15:35:43 by zxтєr-zєro#

edit @ 21 Feb 2010 16:09:03 by zxтєr-zєro#

edit @ 21 Feb 2010 16:09:15 by zxтєr-zєro#

Comment

Comment:

Tweet

น่าร๊ากก

ต่อหน่อยนะ นะ

#9 By แม่ยกฮุเนะ on 2010-08-03 15:19

อ่านให้ฟังที

#8 By 494 (124.120.173.221) on 2010-04-06 01:04

อ๊ะ อ๊ากกกกกกกกก ชอบอ่า น่ารักดีงิ ๆ >w< wink

#7 By Prim (117.47.90.1) on 2010-03-20 00:44

อ่าคุณคิด? ขอบคุณนะค่ะ ฮ่าๆcry

ที่จริงคำผิดเยอะได้อีก แหะๆ

ยังไงก็จะพยายามเอามาอัพให้เร็วที่สุดค่ะsad smile

#6 By zxтoг-zєяo # on 2010-02-23 20:36

น่ารักมากๆเรยคร้าบบ
เก่งจังเรยคับ

#5 By 1412 (125.27.234.203) on 2010-02-23 20:27

อะนะ

#4 By ko (124.121.125.201) on 2010-02-23 18:13

อะนะ

#3 By ko (124.121.125.201) on 2010-02-23 18:13

อ่าค่ะ..ขอบคุณมากเลยนะค่ะ ฮะๆ...cry

#2 By zxтoг-zєяo # on 2010-02-21 15:46

แหมๆ

ไม่ค่อยเลยนะฮะเนี่ย
ขอรับไว้ละกันนะครับบบcry

#1 By petitster on 2010-02-21 15:39